مصیبت منابع

چندی پیش صادق الحسینی مانیفست تقسیم درآمدهای نفتی را مطرح کرد. قبلا هم عباس عبدی طرح تقسیم دلارهای نفتی بین مردم و برگشت آن از طریق اخذ مالیات به دولت را مطرح کرد به این امید که این سیستم منجر به رشد دموکراسی ... در ایران خواهد شد. البته ایشون حذف سوبسیدها را هم از مزایای این رویکرد مطرح کرد. با این حال این طرح در سال 2004 توسط Martin E. Sandbu از دانشگاه کلمبیا مطرح شده که در اینجا می توانید مطالعه کنید.
http://www.earthinstitute.columbia.edu/cgsd/documents/sandbu_distribution_000.pdf
با این حال موردی که این سیستم با موفقیت در آن اجرا شده باشد وجود ندارد. تنها در آلاسکا بخشی از سود قابل تفسیم از محل سرمایه گزاری جریان اصلی درآمد نفت بین افراد مقیم در این کشور پرداخت می شود. با این حال سوال اصلی این است که تا چه اندازه این طرح در ایران قابل اجراست. آیا پاسخگو کردن دولت از طریق توزیع درآمد نفت و برگشت آن به خرانه دولت با وضع مالیات ممکن است؟! جالب آنکه بخواهیم به این بهانه سوبسیدهای دولتی را هم کاهش و نهایتا حذف کنیم! با یک حساب ساده می توان به میزان این درآمد سرانه نفتی که تصور می شود با توزیع آن علاوه بر بهبود رفاه مردم به رشد دموکراسی در کشور هم کمک می شود پی برد. کافی است در محاسبه برخی مفروضات را در نظر داشته باشیم>
1/ میزان صادرات نفت با فرض حفظ و نه کاهش آن در اینده حدود 2 تا 2.5 میلیون بشکخ در روز
2/ قیمت هر بشکه نفت با فرض قیمتهای بالای کنونی 80 $
3/ نرخ ارز تثبیت شده دلار
4/ فروض با بخش درآمدی فروش نفت را تشکیل می دهد
5/ در طرف دیگر نرخ رشد جمعیت مثبت است
6/ نرخ تورم نیز روندی فزاینده دارد
بنابراین درآمد حقیقی قابل تقسیم نفتی هر سال کمتر از سال قبل خواهد بود. اگر زمانی کروبی وعده 50000 تومان را داد شاید در انتخابات آتی بهتر باشد آنرا به 30000 کاهش داد.
به طور خلاصه تصور تفسیم پولی که هر سال قدرت خریدش را از دست می دهد و برگشت آن به صورت مالیات به دولت و در عوض از زیر بار نقش اجتماعی دولت شانه خالی کردن در ایران ناشی از خیال بافی یا بازی سیاسی عباس عبدی و ... برای انتخابات آتی می باشد.